Интервју со Драгана Сарделиќ
Таа е Драгана Сарделиќ, девојката која ја познавам со години. Прекрасен човек, вредна и пред се, насмеана. Таа е мојата ,,бабица,, која еден втори мај во два часот по полноќ ми најде такси кое ме однесе на породување.
Знаев дека имаше еден период кога не беше на работа, знаев дека нешто се случуваше со нејзиното здравје, ама не знаев што. Сега кога треебаше да ,,симнеме капа,, пред животот и да се соочиме со новите предизвици, ја замолив да ми ја раскаже својата приказна со канцерот, за поголема видливост на денот кој во светот се одбележува како ден за борба против канцерот.
Рече, сакам, сакам да зборуваме за животот, тој е најважен!
Еве ја нејзината приказна. Драгана сега има 48 год , а пред 4 год беше оперирана и и беше изваден јајник со циста околу 500 грама.
,,Додека чекавме во чекалната си мислев што е подобро да си плачам на судбината или да се смеам за животот. Ако почнам да плачам тоа за мене ќе значи дека сум се предала на болеста. И си реков плачење нема.,,
Кога и како ја дозна твојата дијагноза?
Од 2019та имав промени во циклус. Стана нередовен. Матичната велеше дека ми е заради цистата мала што ја имам на левиот јајник и дека кога таа ќе пукне ќе се среди се. И очекував да биде така, ама ништо. Пред да прогласат епидемија од корона на пап тест излезе нешто за што матичната сметаше дека треба да се јавам во некоја од болниците за понатамошни испитувања,меѓутоа не можеше да ми даде упат затоа што се беше ,,затворено”. По препорака отидов во гинекологија Чаир таму ми направија киретажа и од резултатите излезе дека има промена на грлото на матката и дека треба да се прави конизација.
Тоа беше во Ноември 2020, а докторот рече дека мора да почекаме да стивне малку короната и дека може да биде операцијата во Мај. Секако дека не чекав, отидов на Клиника по препорака кај д-р Милковски кој ми направи киретажа и откако ги добив резултатите ми закажа операција за во Февруари.
Тоа помина се во најдобар ред и на првата контрола после операцијата докторот ми кажа дека ќе морам на уште една операција за јајникот и цистата затоа што ќе се изразам со негови зборови “не ми изгледа добро”.
Не го сфатив сериозно и не сакав толку брзо да одам на следна операција. Сакав да поминат годишните одмори па потоа. Меѓутоа кога ми кажаа дека докторот прашувал за мене зошто не сум отишла за да закажеме операција се замислив и веднаш следниот ден отидов да ги направам потребните тестови и прегледи пред зафатот. 27.07.2021 ме примија на ГАК, а веќе наредниот 28.07 беше операцијата. Се помина во најдобар ред. Лежев во болница до 03.08.21, а потоа продолжив со боледувањето дома.
На 06.09 ми се јавиа и ми кажаа дека стигнале резултатите и дека докторот сака да се види со мене. Отидов веднаш. Низ глава се и сешто ми се вртеше. И лошо и добро.. и си велев не сум до толку малер да е нешто лошо. Го најдов докторот и почна да ми кажува дека тоа што се сомневал излегло баш така но дека е ептен рана фаза. А и дека се што има е внатре во цистата дека нема ништо надвор, но ќе треба да одам на клиника за Радиотерапија и Онкологија за понатамошно лекување. Во моментот не знаев дали сакам да плачам, да вриштам или да се смеам. Стресот го канализирам со смеење и се насмеав. На што докторот кажа дека по несериозен пациент немал од мене.
,,Не знаев што ми е по тешко, тоа што мајка ми дозна на таков начин или тоа што јас требаше да одам на хемотерапија.,,
Побара ли второ мислење?
Второ мислење ни во еден момент не помислив да побарам затоа што едноставно му верував на докторот кој уште во Март месец кажа дека тоа треба да се отстрани што побрзо. Ме упати докторот кај која докторка на Онкологија да се јавам и одејќи натаму не мислев воопшто на себе, мислев само како побезболно да и го соопштам тоа на мојата мајка, која за среќа или несреќа требаше да дојде на клиника да ми донесе упат за транфузиологија да проверам ддимери. Завршив со шалтерските обврски на онкологија и појдов да се најдам со мајка ми. Кога завршивме ми рече ајде сега полека пешки накај дома. И реков не треба да одиме до едно место да завршам нешто, па после. Не знаев како да и кажам,ама знаев дека кога ќе се доближиме до влезот ќе и биде јасно. Не знаев што ми е по тешко, тоа што мајка ми дозна на таков начин или тоа што јас требаше да одам на хемотерапија.
Додека чекавме во чекалната си мислев што е подобро да си плачам на судбината или да се смеам за животот. Ако почнам да плачам тоа за мене ќе значи дека сум се предала на болеста. И си реков плачење нема, ни јас ни било кој, а посебно мајка ми. И веднаш и кажав. Те молам ова ќе го пребродиме силни сме,плачење не сакам, нема зашто да плачеме затоа што се ќе помине и ќе излеземе од ова двете како борци. Јас борец, а ти моја најголема подршка.
,,Имав долга и убава коса… која за скоро време ќе ја немам и мислам дека најмногу жалев за неа. Како да се фокусирав на косата и друго не ми беше важно. Само да помине се и да почне да ми расте коса. Тоа чекав.,,
Кому му кажа освен на својата мајка?
Освен мајка ми, знаеа и моите најдобри 3 другарки ( од кои на едната и мајка и во исто време дозна дека има канцер) и среќавањата место на кафиња во град ни беа на примање хемо и радио терапии на клиниката за онкологија. Ми закажаа прва хемо на 09.09.2021. Не прашав ништо во врска со болеста, само прашав дали ќе ми падне косата. Имав долга и убава коса… која за скоро време ќе ја немам и мислам дека најмногу жалев за неа. Како да се фокусирав на косата и друго не ми беше важно. Само да помине се и да почне да ми расте коса. Тоа чекав.
,,Јас два дена после хемо се осеќав одлично, но веќе третиот ден бев како некој со чекан да ми ги крши сите коски во телото одново и одново… 4-5 дена.
И потоа како ништо да не било…,,
Како течеше процесот на хемотерапија?
Требаше да примам три хемо терапии на 21ден. Првата на 09.09 малку стресна дека прв пат и дека моето тело прима доза на јаки лекови почнав да чувствувам како да не можам воздух да земам и и се обратив на сестрата што во моментот беше таму и објаснив како се чувствувам и ми ја исклучи терапијата, се слушна со мојата докторка за понатамошни упатства. Примив урбазон, се стабилизирав и продолжив да ја примам терапијата. Рекоа ќе имаш болки во коските како кога си настинат. Јас два дена после хемо се осеќав одлично, но веќе третиот ден бев како некој со чекамн да ми ги крши сите коски во телото одново и одново… 4-5 дена. И потоа како ништо да не било…
Менуваше ли нешто во исхраната, во твојот живот?
Не сменив ништо во исхраната. Не читав што смеам,а што не. Живеев како и пред да дознаам за канцерот.
Што беше за тебе најголем стрес?
Пред да ја примам втората терапија забележав дека косата почна да ми паѓа и мислам дека тоа болеше повеќе од се. Отидов ја скратив косата. Не се осудив веднаш целата да ја потстрижам . Но искрено па и не сакав да се шетам така со “дупки ” во фризурата. Нели каде повеќе паднала,каде помалку. Бев така една недела и реков ако треба од ново да живеам, треба и цела коса од ново да ми расте.
