Интервју со Ирена Лазарова- Димитровска
Сè се случи на денот кога ја славевме годишнината од брак.
Најблиските беа собрани на ручек и ме чекаа. Кога им кажав – во мој стил, малку на шега, иако и самата бев во шок – нормално беа затекнати, но она што веднаш го почувствував беше поддршка, блискост и искрена грижа,,
Времето неа и е во малиот прст. Таа е метеоролог по вокација, која воедно и одлично пее. До пред некој месец преку телевизија Телма влегуваше во нашите домови и преку Метео на Телма не информираше какви ќе бидат временските услови во следниот период.
Времето беше на нејзина страна и кога на редовен преглед ја дозна својата дијагноза. Рак на дојка.
Во денот кога светот го одбележува датумот за борба против канцерот, Панацеа.мк ви подарува инспиративна приказна.
Таа е Ирена Лазарова– Димитровска.
,,Операцијата пројде одлично и се чувствував навистина добро. Многу ми помогна и тоа што по само неколку дена продолжив да одам на работа – ми даваше чувство на нормалност.,,
- Како дозна за дијагнозата?
За дијагнозата дознав на редовен преглед. Немав никакви симптоми, ниту можеше нешто да се напипа. Имав закажано ехо и мамографија, и интересно е што на мамографијата не се покажа ништо – само на ехото. Тоа уште еднаш ми потврди колку се важни редовните контроли, дури и кога се чувствуваме сосема здраво.
Решив да побарам и второ мислење, но за жал и таму беше потврдено истото. Веднаш направивме биопсија и за многу кратко започнавме со целиот процес. Немаше простор за одложување, но имав јасна одлука да се соочам со сè навреме.
,,Косата почна да ми паѓа по втората терапија. Тоа е навистина тешко, бидејќи е постојан потсетник – секое гледање во огледало те враќа на периодот низ кој поминуваш.
Голема поддршка ми беше една пријателка која поминала низ истото пред мене. Ми даде две перики, од кои едната беше речиси иста како мојата природна коса. Тоа ме смири и успокои и значително ми го олесни целиот процес.,,
- Кому кажа и како?
Сè се случи на денот кога ја славевме годишнината од брак. Најблиските беа собрани на ручек и ме чекаа. Кога им кажав – во мој стил, малку на шега, иако и самата бев во шок – нормално беа затекнати, но она што веднаш го почувствував беше поддршка, блискост и искрена грижа. Тогаш сфатив колку значи да не се носи ваква вест сам, и колку семејството и најблиските можат да ти дадат сила уште од првиот момент.
- Што следеше потоа во процесот на лекување?
Во тие моменти нема многу простор за емоции, само разумност, брзи одлуки и делување. Откако го добив резултатот од биопсијата закажавме операција. Операцијата пројде одлично и се чувствував навистина добро. Многу ми помогна и тоа што по само неколку дена продолжив да одам на работа – ми даваше чувство на нормалност.
Потоа следеше чекање на резултатите за типот, за да се одреди понатамошната терапија. Моментите на исчекување се секогаш тешки. За среќа, беше рана фаза, но не и пријатна вест дека станува збор за поредок тип кој реагира само на хемотерапија. Таа информација најмногу ме погоди, затоа што сите знаеме што значи овој вид терапија.
,,Најпрво продолжив со работата на телевизија, а многу брзо и со настапи. Искрено мислам дека ако останев дома, ќе направев голема грешка. Работата и пеењето ми даваа чувство дека сум жива, присутна и своја.,,
- Колку ти беше предизвик да се појавиш пред камера со перика?
Косата почна да ми паѓа по втората терапија. Тоа е навистина тешко, бидејќи е постојан потсетник – секое гледање во огледало те враќа на периодот низ кој поминуваш.
Појавувањето на камера беше предизвик и стрес, особено на почетокот. Не сакав да се забележи или да се претпоставува што ми се случува, затоа што додека траеше целиот процес не бев подготвена да зборувам за тоа.
Голема поддршка ми беше една пријателка која поминала низ истото пред мене. Ми даде две перики, од кои едната беше речиси иста како мојата природна коса. Тоа ме смири и успокои и значително ми го олесни целиот процес.
,,Првите две терапии беа потешки, но потоа беше полесно. Тогаш сфатив дека телото знае да издржи многу повеќе отколку што мислиме, особено кога умот е подготвен.,,
- Колку ти помогна пеењето во целиот процес на лекување?
Најпрво продолжив со работата на телевизија, а многу брзо и со настапи. Одлучив, доколку немам поголеми проблеми, да продолжам со сè. Тоа ми помогна да останам во ритам и да не дозволам ситуацијата целосно да ми го одземе секојдневието.
Искрено мислам дека ако останев дома, ќе направев голема грешка.
Работата и пеењето ми даваа чувство дека сум жива,
присутна и своја.
Во сред лето, во јули, кога беше најтопло, имав терапии секоја недела – ден претходно крвна слика, па хемотерапија, па потоа инјекции за леукоцити. Секоја недела по три дена во неделата бев на клиника. Тогаш земав краток одмор, но само од телевизија.
Пеењето не трпеше 😊 Тоа беше мојот лек за душата.
,,Почнав повеќе да ги ценам секојдневните работи, времето со најблиските и сопствениот мир. Научив да се слушам себеси и да не одложувам работи што ме прават среќна.
Денес се трудам да живеам посмирено, со повеќе благодарност и со поголема грижа за себе.,,
- Како ја поднесе хемотерапијата?
Потешко ја поднесов самата информација отколку терапијата. Стравот пред почетокот беше најголем. Кога веќе започна процесот, бев психички подготвена и си реков дека ќе одам до крај.
Првите две терапии беа потешки, но потоа беше полесно. Тогаш сфатив дека телото знае да издржи многу повеќе отколку што мислиме, особено кога умот е подготвен. Секако, внимавав и на сè што може да помогне полесно да се помине терапијата и да се зајакне имунитетот.
,,Најважно од сè, научив да не го одложувам животот. Да си дозволам радост, смеа, работа, патување и нови планови.,,
- Промени ли нешто сево ова во твоето размислување за животот?
Па да, промени. На почеток не мислев така, но како одминува времето гледам дека сепак има промена. Ваквите искуства ќе те натераат да застанеш и да ги преиспиташ приоритетите. Почнав повеќе да ги ценам секојдневните работи, времето со најблиските и сопствениот мир. Научив да се слушам себеси и да не одложувам работи што ме прават среќна. Денес се трудам да живеам посмирено, со повеќе благодарност и со поголема грижа за себе.
- Како си сега, освен редовните контроли има ли нешто што ти помага?
Сега сум добро и навистина се чувствувам благодарна за тоа. Редовните контроли се дел од мојата реалност и ми даваат сигурност, но животот не ми се сведува само на нив. Свесно одлучив да продолжам да живеам активно и исполнето.
Многу ми помагаат патувањата – дури и оние кратки, спонтани. Промената на средина, новите места и луѓе ме потсетуваат колку светот е убав и колку има уште што да се доживее. Патувањата ми дадоа нова перспектива и чувство на слобода, како потврда дека животот продолжува и дека јас сум дел од него, целосно и присутно.
Се трудам да бидам физички активна, да се движам, да поминувам време во природа и да го слушам сопственото тело. Навиките што ги стекнав за време на терапијата и понатаму ги практикувам, но без притисок – со мера и со љубов кон себе.
Најважно од сè, научив да не го одложувам животот.
Да си дозволам радост, смеа, работа, патување и нови планови.
