Суптилните знаци на депресија често се присутни долго пред состојбата да стане сериозна и да се развие во длабока емоционална криза.
Потиснувањето на сопствените потреби, намалувањето на личната вредност и долготрајната внатрешна исцрпеност можат да останат незабележани со години. Дури подоцна станува јасно колку рано овие знаци можеле да предупредат за период на тешка депресија и можеби да спречат долго закрепнување и губење на важни животни години, пишува YourTango.
Веќе немаш мислење за ништо
Понекогаш е нормално да немате цврсти мислења за тоа што да правите или каде да одите, но ако тоа стане правило, а не исклучок, тоа може да биде еден од суптилните знаци на депресија.
Самиот збор депресија потекнува од латински термин што значи потиснување . Потиснувањето на себеси значи да не се изразувате себеси, да го задушувате сопствениот израз. Главната причина за ова е стравот од отфрлање. Можеби се плашиме дека нашите мислења нема да им се допаднат на другите, па затоа длабоко во себе одлучуваме дека е најдобро да молчиме, објавува Index.hr.
Студија од 2024 година објавена во Australian & New Zealand Journal of Psychology покажа дека самопотиснувањето е поврзано со депресија без оглед на културата и полот, и дека двата феномена меѓусебно се зајакнуваат со текот на времето. Колку повеќе се воздржувате, толку потешко им е на луѓето околу вас да ве запознаат.
Станува поудобно да не се изрази мислење отколку да се ризикува несогласување, бидејќи конфликтот е непријатен. Сепак, цената на избегнувањето на конфликтот е потиснување на сопствениот идентитет во врските, поради што другата личност навистина не нè познава. Потоа се претвораме во личност која вели: „Сакам мојот сопруг да ме разбере“, не сфаќајќи дека не може да нè разбере ако не се изразиме.
Не ти е гајле за она што некогаш ти било важно
Да се каже „Не ми е гајле“ е слично на тоа да немаме мислење, освен што се однесува на потиснување на изразот на нашето внатрешно битие. Понекогаш навистина немаме преференции, но кога ги имаме, а сепак велиме „Не ми е гајле“, тогаш лажеме за нашите чувства.
Со тоа, велиме дека не сме важни и дека она што го сакаме не е важно. Можеби го правиме ова за да бидеме поприлагодливи, но избегнувањето на надворешниот конфликт создава внатрешен конфликт. Бидејќи ни е грижа, но не го изразуваме тоа.
Кога „Не ми е гајле“ престанува да биде вистина и станува вообичаен одговор, обично се случува нешто подлабоко. Според клиничкиот социјален работник Керол Фројнд, луѓето што минуваат низ депресија честопати целосно го губат контактот со својот внатрешен глас, опишувајќи го како „јаз помеѓу она што ви го кажуваат вашето тело и чувства и она што вашиот свесен ум е подготвен да го чуе“.
Веќе не знаеш што навистина сакаш
Оваа изјава можеби звучи вистинито, но честопати е само уште еден вид измама. Недостатокот на јасност во врска со нашите сопствени желби произлегува од неможноста да ги изразиме нашите мисли и чувства – или кон другите или кон себеси. Внатрешниот конфликт околу тоа што сакаме започнува рано во детството, кога ја учиме разликата помеѓу „добрите“ и „лошите“ луѓе.
Некои од нашите желби може да ги оспорат верувањата што сме ги усвоиле за тоа што значи да се биде добар, па затоа – од страв дека другите ќе нè сметаат за „лоши“ – ги потиснуваме толку длабоко што повеќе не ги слушаме.
Студија на Стенфорд Медицина од 2023 година покажа дека околу 27 проценти од луѓето со депресија имале намалена активност во деловите од мозокот одговорни за поставување цели, планирање и донесување одлуки.
Кога мозочните кола за планирање се замолчени, желбите можат да изгледаат навистина недостижни. Мислиме дека не знаеме што сакаме, но тивките шепотења на нашите срца лежат под слоеви на самокритика – толку длабоки што повеќе не ги слушаме, а камоли да ги изразуваме.
Сè почнува да ти изгледа бесмислено
Чувството дека немаме цел е уште еден суптилен знак на самопотиснување. Без силни мислења, силни емоции и силни желби, почнуваме да веруваме дека не ја знаеме нашата цел во светот. Се чини нејасно, но јасноста е тука – таа е толку потисната од депресијата што не можеме ниту да ја видиме ниту да ја почувствуваме.
Секој од нас има силна причина зошто е на овој свет. Ако чувствувате дека постои причина, но не знаете која е таа, не го остварувате вашиот целосен потенцијал, а продолжувањето на тој образец може да ве доведе до подлабок очај.
Истражувачите кои разговарале со адолесценти кои страдаат од депресија откриле дека многумина го опишале токму ова чувство, користејќи изрази како „правење работи механички“ или „автопилот“, како да ги набљудуваат сопствените животи од далечина.
Комуникацијата е клучот за квалитетот на животот. Отворената комуникација со другите е важна, но подеднакво важна е и комуникацијата со себеси. Кога не ги изразуваме целосно нашите мисли, емоции и желби – сме во состојба на депресија. Невозможно е да се изразуваме и потиснуваме во исто време. Што ќе изберете?
