Истражувачи од Турција велат дека откриле археолошки докази дека Римјаните користеле човечки измет во медицински третмани, пишува CNN.
Иако римските текстови ја опишуваат оваа практика, ова е прв пат да се документираат физички докази, според студија објавена во „Journal of Archaeological Science“.
Водечкиот автор на студијата, Џенкер Атила, археолог на Универзитетот Сивас Џумхуриет во Турција, за Си-Ен-Ен изјави дека за време на истражувањето за книгата од 2022 година „Стакларија од музејот во Бергамо“, чиј коавтор е и самиот, забележал остатоци во римски стаклени ампули, познати како унгентариуми, во Музејот во Бергамо.
Атила пронашол остатоци во седум различни садови, но конечниот резултат го добил само од еден артефакт ископан во античкиот град Пергамон, кој датира од вториот век.
Откако го отстранил глинениот затворач и зел примерок од кафеавите снегулки од шишето, Атила утврдил дека тие содржат „човечки измет, висока концентрација на мајчина душица и маслиново масло“, рекол тој.
„Бидејќи добро ги познаваме античките пишани извори, веднаш препознавме дека станува збор за медицински препарат што го користел познатиот римски лекар Гален“, додаде тој.
Роден во богато грчко семејство во Пергамон, Гален бил пионер во анатомијата и им служел на тројца римски императори; неговите медицински дела имале трајно влијание околу 1.500 години.
„Пронаоѓањето на токму лекот што самиот Гален го опиша беше големо изненадување и извор на големо возбудување за нас“, рече Атила.
Трансплантацијата на фекална микробиота е антички третман
Според древните текстови, човечките и животинските измет биле познати како „третмани за состојби кои се движат од воспаление и инфекција до репродуктивни нарушувања“, напишале авторите на студијата.
„Иако често се споменувале со еуфемизми или претпазливост, ваквите супстанции не биле нужно перцепирани како одбивни или ирационални. Напротив, тие зафаќале лиминален простор во античката фармакологија – се сметале за моќни и ефикасни, но во исто време имале симболично и сензорно значење“, додадоа авторите.
Атила вели дека резултатите од анализата значат дека медицинската практика „претходно позната само од антички пишани извори сега е физички докажана преку археолошки предмет“.
„Во исто време, нашите наоди даваат докази дека „ трансплантацијата на фекалии“, која денес зазема важно место во модерната медицина, била позната во античко време“, рече тој, осврнувајќи се на практиката на земање примерок од столицата од здрав донор и негово пренесување на пациентот со цел да се искористат придобивките од микробиотата.
Администрацијата за храна и лекови на САД одобри два производи за трансплантација на фекалии за превенција на рекурентни бактериски инфекции на дебелото црево кај возрасни.
Изненадување во шишенце од парфем
Иако ваквите стаклени шишиња обично се користеле за парфеми, ова очигледно било пренаменето како шише за лекови, рече Атила.
Што се однесува до мајчината душица, таа се користела поради нејзините антибактериски својства и за маскирање на мирисот на измет, објасни тој.
„Кога го отворивме шишето, не почувствувавме никаков забележлив мирис“, рече тој.
Истражувањето е научно оправдано, вели Николас Персел, почесен професор по античка историја на Универзитетот во Оксфорд, кој не беше вклучен во студијата.
Наодите не се изненадувачки, бидејќи овој вид терапија е истакнат во римските текстови, рече тој, „но многу е убаво да се поврзе таа традиција со археолошки материјал“.
„Би бил многу заинтересиран за контекстот во кој е пронајден предметот пред да заврши во музејско складиште“, рече Персел, отворајќи ја можноста дека стаклената шишенце можеби е пронајдена во гробница, можеби закопана со лекар или пациент.
„Вообичаено беше да се мисли дека малите стаклени садови во гробниците содржеле луксузни предмети, особено парфеми и козметика, но главниот придонес на ова уредно истражување би можел да биде во проширувањето на тоа истражување“, додава тој.
